Në fshatin Nemishayevo në periferi të Kievit, banorët janë strehuar në shtëpitë e tyre ndërsa bombardimet ruse vazhdojnë rregullisht.
Një vendase, Yaroslava Kaminska, thotë se ajo mbeti në Nemishajevo me familjen e saj – bashkëshortin, prindërit dhe gjyshen e saj – pas pushtimit rus të fshatit më 28 shkurt, dhe thotë se ata ishin “idiotë naivë” sepse fillimisht menduan se trupat ruse nuk do ta bënin këtë.
Që nga pushtimi, ajo thotë se banorët kanë qenë të frikësuar të largohen nga shtëpitë e tyre.
“Nëse dilni nga shtëpia juaj, duhet të qëndroni prapa shtëpisë që të mos dukeni dhe të mos ju dëgjojnë, duhet të qëndroni aty ku nuk ju arrijnë plumbat,” thotë Kaminska.
“Ne nuk mund të ecim as në rrugën tjetër. Ne vrapuam pas gardheve, nën oborre, u fshehëm pas mureve — në fshatin tonë, në qarkun tonë.”
Kaminska thotë se granatimet kanë qenë të vazhdueshme që nga mbërritja e trupave ruse – të cilët, si ukrainasit e tjerë, ajo i referohet si “Orkët” sipas krijesave në Zotin e unazave.
Banorët janë qëlluar nga snajperët dhe tanket kanë qëlluar mbi shtëpitë në rrugën e familjes, thotë ajo. Duke qenë pa ujë, rrymë dhe ngrohje që prej 28 shkurtit, fshati ka humbur gazin këtë javë.
Pas kësaj, Kaminska thotë se familja “u shkatërrua” — “i bërtitëm njëri-tjetrit, sollëm luftë në shtëpi” — dhe mori vendimin të martën për t’u larguar, megjithëse ajo nuk do të thotë se ku u nisën dhe si, për të mbrojtur sigurinë e të tjerëve që përpiqen të shpëtojnë nga Nemishajevo.
“Ne nuk morëm gjë tjetër veç një mace, rroba për t’u ndërruar dhe një kitarë,” thotë ajo.
“Ne nuk jemi larë për një javë. Por nuk më shqetësoi për një kohë të gjatë. Nuk ka rëndësi. Vetëm jeta është e rëndësishme, jeta e familjes sime dhe e imja… Unë e di se çfarë po na bën Rusia. Kjo nuk është luftë; ky është shfarosje.”