Nga Mero Baze
Sot rreth orës katër të mëngjesit disa mesazhe të pazakonta në telefon më nxorën gjumin. Maks Konomi, një nga themeluesit e Partisë Demokratike dhe ish-ministër i saj në vitet ’90, më kishte shkruar një mesazh të gjatë për një incident që i kishte ndodhur me një polic në Rinas. Maksi po udhëtonte drejt Francës, por me pasaportë të Izraelit, meqë ka dy shtetësi. Ai ndjehej tepër i fyer prej policit, i cili e kishte pyetur pse udhëton me pasaportë të Izraelit, a nuk të pëlqen ajo e Shqipërisë?
Dhe natyrisht kishte bërë debat me të. Madje i kishte marrë dhe numrin e identifikimit.
Por nuk është ky qëllimi pse po e shkruaj. Është pak më e gjerë dhe ka të bëjë me përhapjen e heshtur të antisemitizmit në një vend i cili është përpjekur të bëhet i famshëm në botë për të kundërtën e këtij fenomeni, për mbrojtjen dhe strehimin e hebrenjve, në një moment të errët të botës kundër tyre.
Këto gjeste antisemite që i bashkëngjiten protestave politike, pastaj heqja dhe poshtërimi i flamurit të Izraelit dhe guximi i shtuar për ta lidhur dhe protestën me faktin që Jared Kushner është hebre, i kanë dhënë legjitimitet frymës antisemite në vend.
Shumica e këtyre ngjarjeve që lidhen me fillimin e protestave antiqeveritare në vend kanë shtuar guximin publik për të qenë antisemit në Shqipëri. Organizatorët e protestës, në vend që të distancohen qartë nga kjo gjuhë, bullizojnë këdo që e ngre këtë shqetësim, ose përpiqen ta relativizojnë atë.
Një nga gazetarët e BIRN që javët e fundit është shpërndarës mikrofoni në protestë, bullizon këdo që ngre shqetësime për gjuhën antisemite, që ndjehet i shqetësuar kur protestuesit mbajnë veshur T-shirt me foton e Edi Ramës ku shkruhet “Çifut”, apo kur dikush shfaqet i shqetësuar pas heqjes së flamurit të Izraelit nga protestuesit.