Xhanluixhi Bufon rikthehet të flasë për Juventusin, në një edicion special të “Tg1”, në rrjetin “Rai”, me shefin e delegacionit të kombëtares së Italisë, i cili rrëfen nga rivalët që ka pasur më shumë frikë, deri te ndeshja më e bukur.
“Çdo energji që kam pasur ia kam dedikuar futbollit, por ashtu si çdo histori e bukur, ajo ka një fillim dhe një fund, pas së cilës kam grumbulluar një mal me kujtime. Madje, unë jam ai që në vitet e fundit kam luajtur që të arrija disa rekorde personale, por në të njëjtën kohë për t’i shtuar vetes edhe disa vlera që do të më duhen për të ardhmen. Unë jam gjithashtu edhe ai person që kam paguar në lëkurë edhe çështjen e basteve që ka shpërthyer së fundmi, por ishte e drejtë që të paguaja, ndonëse pasi shleva detyrimin jam një person më i mirë dhe më i fortë. Gabimet nuk duhen parë si diçka që të hedh botën mbi kokë, por si një mundësi rinisjeje nga e para, duke marrë rrugën e duhur”, bën hyrjen e tij Bufon.
Xhixhi, kush ka qenë rivali që keni pasur më shumë frikë?
Ka pasur shumë, por ata që më kanë shënuar më shumë janë Kristian Vieri dhe Kristiano Ronaldo. Këta të dy sa më gjenin përballë më shënon, ndonëse askush nuk krahasohet me portugezin. Kristiano kishte një cinizëm dhe një cilësi realizuese jashtë normales. Roveshata me të cilën më shënoi në Torino ishte mahnitëse, aq sa bëri të gjithë stadiumin që të çohej me të drejtë në këmbë dhe ta duartrokiste edhe si kundërshtar. Por vetëbesimi i tij ishte madhështor, aq sa menjëherë pas m’u afrua më tha duke qeshur: ‘Hë jo keq për një 33-vjeçar, apo jo Xhixhi?’ Dhe në këtë pikë edhe unë nisa të qesh, sepse fundja po thoshte thjesht të vërtetën, por çdo gjë ai dinte ta bënte që të duhej shumë e lehtë.
Jeni ndierë ndonjëherë skllav i emrit tuaj të madh?
Nuk mund të them që jo, por kam pasur gjithmonë përulësinë që të pranoj se kam qenë me fat që kam bërë një punë, në të cilën kam shkuar gjithmonë me qejf. Kam bërë një punë, e cila më ka lejuar që të jem ky që jam sot.
Mendoni se ka qenë një padrejtësi që nuk e keni fituar kurrë “Topin e Artë”?
Jo, padrejtësitë janë të tjera. Unë mendoj se kam qenë një futbollist që për rolin që kam pasur në fushë, ka kaluar shumë gjenerata dhe kam bërë diçka jonormale. Për të fituar “Topin e Artë” është një mori gjërash që duhet të ngecin me njëra-tjetrën, ndonëse asnjëherë, në asnjë profesion në botë, nuk arrin që të jesh 100 për qind i suksesshëm.
Sa ju ka plagosur kartoni i kuq me Realin në 2018-ën?
Përjashtimi nuk ma vrau fare, por dhënia e asaj penalltie në shtesë po, pas një ndeshjeje epike nga ana jonë. Mendoj se ajo ka qenë ndeshja më e bukur në të cilën kam marrë pjesë dhe nëse do ta kishim përmbysur pasi arritëm ta barazojmë në 0-3 në “Bernabeu”, mendoj se do të kishte hyrë në një nga përmbysjet më epike të historisë së futbollit. Por tani ka kaluar shumë kohë dhe e kam fjetur mendjen.
Kush janë miqtë e tuaj më të mirë?
Kam shumë, por ndër ata me të cilën e di që sa herë të takohem do t’ia kaloj shumë mirë janë Kielini i pari, më pas Barzalji, Bonuçi, Kanavaro, Gatuzo, Pirlo, Materaci, por edhe Groso e Turam. Nuk dua të harroj ndonjë, por realisht jam me fat që njoh njerëz të tillë.
Po trajneri që ju ka shënjuar karrierën?
Nevio Skala dhe Ançeloti ishin ata që më dhanë besim te Parma dhe padyshim që janë të pagarueshëm. Ndërkohë, Lipi ka qenë ndoshta figura më speciale e jetës sime, duke menduar atë që përjetuam bashkë. Edhe Kapelo ka qenë shumë i fortë, Prandeli gjithashtu, ndërsa për anën karakteriale Konte ishte shumë i veçantë.