Një zbulim spektakolar ka ndodhur në një nga parkun kombëtar Stelvio në Italinë veriore, ku janë gjetur mijëra gjurmë të dinosaurëve që datojnë rreth 210 milionë vjet më parë.
Këto gjurmë të shumta, që ndodhen në një mur malor vertikal, janë një dëshmi e jashtëzakonshme e jetës dhe ecjes së këtyre krijesave prehistorike gjatë periudhës Triasike. Shkencëtarët e kanë quajtur këtë zbulim një “thesar shkencor”, pasi ofron një pasqyrë të pastër të sjelljes dhe lëvizjeve të dinosaurëve të lashtë.
Gjurmët, disa prej të cilave kanë një diametër deri në 40 cm, janë të dukshme për detaje të jashtëzakonshme. Shumë prej tyre tregojnë qartë gjurmët e gishta dhe kthetrat e këmbëve, duke ofruar një pamje të qartë të lëvizjes së dinosaurëve. Ato janë të rreshtuara në rreshta paralele, çka sugjeron që dinosaurët mund të kenë lëvizur në grupe ose tufa.
Sipas paleontologut Cristiano Dal Sasso, i cili është bazuar në Milano dhe ka udhëhequr pjesën më të madhe të kërkimeve, gjurmët e gjetura i përkasin një grupi dinosaurësh të njohur si prosauropodë—krijesa barngrënëse me qafa të gjata dhe koka të vogla. Këta dinosaurë mund të kenë arritur deri në 10 metra gjatësi dhe ecnin mbi dy këmbë, ndonëse disa gjurmë tregojnë përdorimin e duarve të tyre për të mbështetur trupin kur ndaloheshin.
Zbulimi ka tërhequr vëmendjen jo vetëm për numrin dhe sasinë e gjurmëve të dinosaurëve, por edhe për karakterin e veçantë të gjetjes. Në periudhën Triasike, rajoni ku është zbuluar ky zbulesë ishte një shesh i shkaktuar nga baticat, i cili më vonë u bë pjesë e zinxhirit alpin. Muri malor i gjetur është si një relike natyrore, një dëshmi e jetës së hershme në këtë pjesë të botës. Zbulimi është gjithashtu një pasqyrë e ndikimit të baticave dhe zbaticave, të cilat mund të kenë formuar këto gjurmë në sipërfaqen e baltës, përpara se ajo të fosilizoheshte dhe të ruhej për miliona vjet.
Gjurmët e dinosaurëve sugjerojnë sjellje të kompleksuara. Dal Sasso theksoi se disa grupe dinosaurësh mund të kenë formuar formacione rrethore, ndoshta për qëllime mbrojtjeje. Ky lloj sjelljeje ka sugjeruar që dinosaurët mund të kenë jetuar në grupe dhe të kenë ndërmarrë veprime kolektive për mbrojtje nga predatorët. Pjesa e vogël e gjurmëve gjithashtu sugjeron se në këtë tufë dinosaurësh mund të ketë pasur edhe individë të rinj, të cilët udhëhoheshin nga të tjerët nëpërmjet territorit të tyre.