Në 12-vjetorin e ndarjes nga jeta të poetit të madh Gjok Beci, u kujtua me respekt dhe mirënjohje vepra dhe kujtimi i tij. Ai ishte një zë i rrallë i poezisë shqiptare, një shpirt krijues që i dha fjalës dritë, ndjenjë dhe atdheut zë të fuqishëm.
Ai nuk shkroi thjesht vargje, ai ngriti në poezi krenarinë, dhimbjen, dashurinë dhe fisnikërinë e tokës sonë. Në vargjet e tij gjejmë shpirtin e Mirditës, madhështinë e maleve dhe zemrën e Shqipërisë. Fjala e tij u bë këngë, u bë thirrje, u bë frymëzim për breza të tërë.
Falë krijimtarisë së tij, shumë artistë kombëtarë gjetën tekstin që u dha krahë. Ansambli Mirdita i ka kthyer poezitë e tij në këngë që na bashkojnë, që na mallëngjejnë dhe na bëjnë krenarë për rrënjët tona. Sa herë dëgjojmë fjalët e tij, duket sikur ai është ende mes nesh:
“Po ku ka si ti, o Shqipëria ime,
Moj fisnikja përmbi gur.
Rrjedh në këngë e ligjërime,
ballëlarta me flamur!”
Pallati i Kulturës Rrëshen mban emrin e tij, kjo nuk është thjesht një tabelë nderimi. Është një dëshmi respekti, një borxh i larë me vonesë dhe një premtim solemn se kujtimi dhe vepra e tij do të jetojnë përgjithmonë.
Katër vite më parë, Këshilli Bashkiak Mirditë mori vendimin për vlerësimin e këtij kolosi të kulturës dhe folklorit shqiptar. Megjithatë, mbetet një pyetje që kërkon përgjigje: pse u vonua kaq shumë vendosja e pllakës përkujtimore në Pallatin e Kulturës?
Sepse figura të tilla nuk janë thjesht pjesë e historisë — ato janë themel i identitetit tonë.
Gjok Beci jeton në varg, në këngë dhe në zemrat tona. Dhe aty do të mbetet përherë.