Nga Mero Baze
Sali Berisha po përpiqet të mbajë ndezur shpresat e besnikëve të vet se ndryshimi i vërtetë në PD nuk ka lidhje me ikjen e tij, por me largimin e bashkëpunëtorëve të tij. Kështu, duke hapur fjalë se këtë radhë partia do të “ripërtërihet”, shpreson të ngjallë shpresa tek shumë njerëz që të marrin ndonjë pozicion të avancuar në PD dhe të ndihen të përfillur.
Ajo që po ndodh, më shumë se ripërtëritje, është ripërpëlitje e PD-së. Ripërtëritje do të ishte zëvendësimi i një udhëheqësi të plakur dhe të degraduar me një udhëheqës të ri që e sfidonte atë. Vetëm kështu mund të flisnim për një energji të re në PD.
Kjo që po ndodh i ngjan atyre skenave të zakonshme kur një plak i moshur dhe i drobitur që ecën me bastun, rrëzohet dhe pastaj, për një kohë të gjatë, përpëlitet në tokë për t’u ngritur, derisa vijnë disa djem të rinj, i japin dorën dhe e ngrenë. Por pasi ngrihet, nuk është se ecën më shpejt. Thjesht vazhdon të ecë si më parë.
Partisë Demokratike po i ndodh fiks kjo gjë. Udhëheqësi i saj i plakur është rrëzuar disa herë në 36 vite, madje duke marrë me vete ndonjëherë dhe Shqipërinë, si në vitin 1997. Dhe pasi është përpëlitur për një kohë të gjatë në përpjekje për t’u ringritur, janë gjendur gjithmonë ca njerëz që i kanë dhënë dorën të ngrihet. Por nuk është se ka bërë diçka të re pasi është ngritur. Ka përsëritur zakonet e tij.
Goditjen vendimtare për ta rrëzuar përtokë ia kanë dhënë SHBA dhe Britania e Madhe, duke e shpallur “non grata” për minim të demokracisë, korrupsion madhor familjarisht dhe lidhje me krimin e organizuar. Pas kësaj u përpëlit për pesë vite deri më sot dhe tani shpreson të ringrihet prapë, duke u mbajtur pas rripit të pantallonave të Flamur Nokës dhe fustanit të Albana Vokshit.
Kjo i vlen të marrë fund përpëlitja, por nuk e ripërtërin. As nuk e bën më të ri, as më të fortë dhe as më të besueshëm. E bën thjesht një kufomë që ecën, me kujdesin e vetëm se mos rrëzohet përsëri dhe i duhet të përpëlitet prapë derisa të çohet. Por jo për të fituar. Për të vegjetuar.