Ish-ministri i Drejtësisë, Eduard Halimi, ka reaguar për ndarjen e papritur nga jeta të ish-kryetarit të Gjykatës së Vlorës, Skënder Haluci, në moshën 64-vjeçare.
Në një reagim në rrjetet sociale, Halimi shprehet i tronditur nga lajmi, ndërsa kujton njohjen dhe miqësinë e gjatë me Halucin, duke thënë se e kishte njohur rreth 35 vite më parë në Fakultetin e Drejtësisë.
Halimi tregon se Haluci i kishte rrëfyer gjatë viteve të universitetit për dënimin me vdekje që kishte marrë gjatë regjimit komunist, nën akuzën për një atentat të pretenduar ndaj Ramiz Alisë.
“Sot më rëndon mendimi se sa herë e shtymë atë drekën tonë. I shtyjmë takimet me miqtë dhe shokët, me bindjen se kemi kohë: jo sot, nesër; jo këtë javë, javën tjetër, jo në gusht por në shtator! Derisa vjen një ditë si kjo dhe kupton se koha nuk na është premtuar, nuk e kemi në dorë. Se disa takime, po i shtymë gjatë, mbeten përgjithmonë pa u bërë.”, shkruan ai.
Teksa përmend një takim që e kishin shtyrë vazhdimisht, Halimi shkruan se humbja e mikut i ka kujtuar se koha nuk është e garantuar dhe se disa takime, nëse shtyhen gjatë, mund të mbeten përgjithmonë pa u realizuar.
“Sot më rëndon mendimi se sa herë e shtymë atë drekën tonë. I shtyjmë takimet me miqtë dhe shokët, me bindjen se kemi kohë: jo sot, nesër; jo këtë javë, javën tjetër, jo në gusht por në shtator! Derisa vjen një ditë si kjo dhe kupton se koha nuk na është premtuar, nuk e kemi në dorë. Se disa takime, po i shtymë gjatë, mbeten përgjithmonë pa u bërë.”, shton ai.
Reagimi i plotë:
I pabesueshëm lajmi për ndarjen nga jeta të Skënder Halucit, njeriut që regjimi komunist e kishte dënuar me vdekje!
Na bashkoi Fakulteti i Drejtësisë, 35 vjet më parë. Na afruan padyshim pikëpamjet tona politike, historitë familjare, por mbi të gjitha na lidhi një shoqëri e gjatë.
Kur, në fakultet, më tregoi për herë të parë se regjimi komunist e kishte dënuar me vdekje, nën akuzën për një atentat ndaj Ramiz Alisë, pothuajse nuk e besova. Ishte një histori që dukej e pabesueshme për ne që sapo po njiheshim. Prej asaj kohe u bëmë shokë dhe mbetëm të tillë për më shumë se tri dekada.
Sot më rëndon mendimi se sa herë e shtymë atë drekën tonë. I shtyjmë takimet me miqtë dhe shokët, me bindjen se kemi kohë: jo sot, nesër; jo këtë javë, javën tjetër, jo në gusht por në shtator! Derisa vjen një ditë si kjo dhe kupton se koha nuk na është premtuar, nuk e kemi në dorë. Se disa takime, po i shtymë gjatë, mbeten përgjithmonë pa u bërë.
Lamtumirë, miku im Skënder.
U prehsh në paqe!