“Ka Një Mesazh Për Ty” nisi me një bisedë ndryshe mes protagonistes, Vekos. Ky i fundit i përshkroi fillimisht studion e ideuar nga mjeshtri Gaetano Castelli, publikun e dashur e më pas pamjen e tij ku nuk i kurseu disa batuta.
E gjithë kjo sepse Veko nuk mund të shohë. Historia e saj nuk është aspak e lehtë dhe jo vetëm prej gjendjes, por edhe ngjarjeve që kanë shoqëruar jetën e saj. Veko lindi në vitin 1984 në fshatin Dodovec në Berat, nga një nënë që s’e njohu dot kurrë dhe një baba që e takoi kur ishte 17 vjeçe.
Veko: Kam lindur me shikim të kufizuar, qoftë edhe me shikim 0, pra nuk arrij të shikoj asgjë, por arrita përmes intuitës, përmes shkollës, përmes punës që të bëhem pjesë e kësaj Tirane të madhe dhe e formësova jetën time.
Ardit Gjebrea: Po ti më trego pak për prindërit e tu.
Veko: Në fakt, nënën time nuk arrita ta njoh. Babain tim arrita ta njoh kur isha 17 vjeç, kreva shkollën 8-vjeçare te instituti…
Ardit Gjebrea: Po pse, deri 17 vjeç ku u rrite?
Veko: Unë jam rritur në fakt sa te instituti që shkollohesha dhe pushimet verore, pushimet e Vitit të Ri i kaloja në Shtëpinë e Fëmijës në Tiranë.
Ajo arriti të takonte të atin dhe dy motrat, si dhe mësoi më shumë për emrin e saj. I ati e kishte dashur kaq shumë nënën sa e kishte quajtur Ervehe. Pamundësia ekonomike bëri që Veko të përfundonte në jetimore dhe më pas u shkëputën gabimisht, por palët nuk i reshtën përpjekjet për t’u rilidhur.
Shikimin Veko e humbi rreth moshës 2-3 vjeçare për shkak të një djegieje dhe pavarësisht provave për ta rikthyer, ishte e pamundur.