Pak albume i kanë rezistuar provës së kohës, si albumi “The Miseducation of Lauryn Hill”, një rekord ‘sonik’, kaq i përsosur saqë ka mbajtur gjallë karrierën e artistes për 22 vite.
Dhuratë për botën e pakohë, himne dhe ëndje muzikore të gjalla për jetën, dashurinë dhe shpirtin.“ The Miseducation” ishte albumi që shpërfaqi pastër ndershmërinë e botës së bendshme, që vetëm pak materiale të muzikës R&B mund ta bënin në atë kohë. (tani, absolutisht që jo)
Në një intervistë të vitit 1999 për “The Guardian”, Hill tha se rekordi mishëronte nocionin se “ajo që nuk na vret na bën më të fortë”.
Dukej sikur flitej veç për dashuri e zemërthyerje, por në të vërtetë, narracioni i pastër i Hill tregonte se “kishte për qëllim të flisnim për ato mësime të jetës … ato gjëra që nuk i merrni në asnjë libër, gjëra që kalojmë në jetë e që na detyrojnë të piqemi”.-shprehet Hill.
Nga lëvizja me intensitet të ngadaltë i këngës “Ex-Factor”:
“You said you’d die for me, give to me, give to me, why won’t you live for me?”
deri tek “admittedly, respectability-heavy) mësim nga “Doo Wop (That Thing)”
e duke vijuar nën tinguj e “Look at where you be in, hair weaves like Europeans, fake nails done by Koreans”.
Hill ishte në vitet 1990, në parapirtë të kohës së saj. Deri më tani, Ms. Hill i referohet vetvetes, dhe është ende duke bërë turne pothuajse ekskluzivisht e duke vazhduar të sjellë reflektime për të shkuarën e saj.
Nuk ka qenë një rrugë e thjeshtë për Hill.
Një thashethem i çuditshëm që ‘goditi’ albumin në daljen e tij, ishte se Hill nuk dëshironte që muzika e saj të dëgjohej nga njerëzit e bardhë (një pavërtetësi që më vonë iu atribua një telefonuesi në “The Howard Stern Show”).
Ky spekulim dashakeq, se ajo i urrente fshehurazi njerëzit e bardhë, ishte një tregim ”i kënaqshëm” për njerëzit që nuk po mundnin të llogarisnin suksesin e saj.
Por askush nuk e kishte parë apo dëgjuar që këtë gjë Hill ta kishte thënë më gojën e saj, dhe se përveç muzikës së saj të pastër, asgjë tjetër nuk kishte rëndësi. Hill dhe dritë-shpirti i saj krijuan muzikë që nuk ishte vetëm e qartë e zezë, por edhe komentuar në hapësirat sociale si e tillë, dhe ky fakt ishte një një kërcënimi në vetvete.
Pasi e çimentoi statusin e saj “superstar” me albumin amerikan që qëndroi me muaj me rradhë në krye të klasifikimeve, si askush më parë, jo shpejt u tërhoq nga syri i publikut, i shoqëruar nga një rrëmujë thashethemesh.
Zëri i saj ishte po aq i fuqishëm sa i ëmbël. Vokali i dhimbshëm dhe i nënvlerësuar, e shndërroi atë në diçka tejet normales: “Një yll që nuk shuhet”, siç e cilësonin kritikët e artit – dje dhe sot.
Hill ka inspiruar me muzikën e saj një industri të gjithë muzikore.
Beyonce, një nga zërat epokal, të mbetur pak në hapësirën e ‘Hollywood’, është gjithashtu një nga këngëtaret që i dedikon disa minuta të veçanta nga koncerti i saj Ms.Hill, dhe Bey këtë gjë nuk e bën shpesh.
Hill e ka falenderuar përzëmërisht Beyoncen për tributin e veçantë me këngën “Ex factor” duke shprehur mirënjohje dhe duke e komplimentuar Knowles për zërin e saj të bukur.
Në një intervistë për “Rolling Stone” në 10 vjetorin e albumit, Hill foli për dëshirën e saj se do vijonte duke “shkruar këngë që lëvizin lirisht”.
Ajo dëshironte që ne të ishim në gjendje të dëgjonim gërvishtjet vokale, thellësinë që përshkon tingujt, si dhe donte të krijonte, siç shprehet dhe ajo vetë “diçka me element njerëzor, aq të fortë sa t’i bëj flokët në pjesën e pasme të qafës të ngrihen sipër.”
Dhe ajo e bëri!
TheIndipendent /në shqip nga: Tirananews.al