Kombëtarja shqiptare e futbollit nuk ka marrë më shumë se një barazim pa gola ndaj Lituanisë në transfertë, një rezultat i cili ndoshta disa vite më parë do të cilësohej i pranueshëm por që me rritjen e pretendimeve tani duket si një dështim. Loja e kuqezinjve ndaj një skuadre inferiore në letër ishte përsëri dominuese, rpor në fund nuk arriti të gjente rrjetën e rrjetës në atë që është e treta ndeshje radhazi në të cilën kuqezinjtë nuk shënojnë gol.
Seria filloi në humbjen 1-0 në Tiranë përballë Lituanisë, për të vazhduar me barazimet pa gola me Kazakistanin e Lituaninë jashtë. Tre ndeshje ndaj kundërshtarëve që në letër janë më të doëbt e ndaj të cilëve duhej të kishim treguar superioritetin pikërisht nëpërmjet golave, pro ku në fund, situata ka qenë plotësisht ndryshe.
E të mendosh se një vit më parë, pikërisht kjo kombëtare e Rejas regjistoi rekordin e golave të shënuar në një eliminatore Europiani, me 16 të tillë. Ajo la të mendohej se kishte kaluar peridha e errët me Panuçin, kur Shqipëria nuk shënonte në katër ndeshje radhazi (ndaj Skocisë dy herë, Jordanisë dhe Izraelit). Ajo është cilësuar një ndër periudhat më të errat të përfaqësueses shqiptare në dekadën e fundit dhe fakti që Shqipëria nuk arriti të gjente rrugën e rrjetës në tre ndeshje radhazi me kundërshtarë më të lehtë në letër se ata me të cilët u përball Panuçi, me siguri ka shqetësuar stafin e kombëtares.
Ndoshta në këtë drejtim, edhe vetë zgjedhjet e bëra nga stafi teknik duhej të kishin qenë pak më të studiara dhe orientuara ndaj atyre që zakonisht sigurojnë rezultatet. Shqipëria shkoi në këto dy sfida me lojtarë të cilët të gjithë bashkë kishin shëuar 12 gola me fanellën kuqezi, aq sa ka shënuar vetëm Sadiku i lënë jashtë grumbullimit.