Qyteza e Ulzës mori jetë në vitet ’60-të, pas ndërtimit të HEC-it aty ngjit, mbi rrjedhën e lumin Mat. Iu vu emri “Karl Marks”. E nisën ndërtimin specialistët jugosllavë por u përfunduan inxhinierët sovjetikë, duke e vënë në punë në janar të 1958 me një kapacitet prej 25 mije kilovat/orë, ç’ka asokohe dyfishoi prodhimin e energjisë në vend. Ndryshe nga veprat e tjera hidroenergjetike të ndërtuara më pas në Shqipëri, karakteristikë e hidrocentralit të Ulzës është salla e makinerive, e vendosur brenda në trupin e digës, që ka një vëllim prej 260 mijë metrash kub beton.
“Në të njëjtën rrjedhë të lumit Mat, u ndërtua disa vite më vonë edhe Hidrocentrali i Shkopetit që deri në fund të viteve ‘90 njihej me emrin “Frederik Engels”. Kjo vepër hidroenergjetike prodhonte 24 mijë kw, me dy agregate. Si rezultat i ndërtimit te këtyre hidrocentraleve, janë krijuar dy liqene artificiale, ai i Ulzës dhe i Shkopetit që shtrihet përgjatë rrugës nacionale Burrel-Tiranë, e ndërkohë që ka një transformim tashmë të qytezës së Ulzës”, shkruan gazetari Gjergj Marku.
Add A Comment