Nga Anduena Sefgjini
Lavdi Vani 42 vjeç nga fshati Kurqelaj, njësia administrative Suç, Bashkia Klos jeton vetëm në një dhomë vet i gjashtë në kushte tepër të vështira ekonomike. Ai është i martuar me Mirbana Vanin dhe kanë sebashku 4 fëmijë, 3 vajza dhe 1 djalë. Lavdiu jeton vetëm me 6 300 lek përkrahje sociale në fshatin Kurqelaj. Tre fëmijët e tij detyrohen çdo ditë të bëjnë rreth 10 km rrugë në këmbë deri në shkollë. Varfëria është ulur këmbëkryq në këtë familje ku kryefamiljari shprehet se fëmijët e tij kanë qëndruar me jave pa ngrenë, vetem duke konsumuar ujë me sheqer. Bashkëshortja e tij është diagnostikuar vite më parë me probleme mendore. Fëmijët kur është shumë ftohtë nuk shkojnë në shkolle sepse skanë as çfarë të veshin, ndërsa çdo gjë në shtëpinë e tij është e dhuruar nga familjarë ose komshinj. Ai kërkon të punesohet diku ose të marrë ndonjë ndihmë veshmbathje dhe ushqimore për të mbushur plot disa ditë barkun e fëmijëve. Drama e kësaj familje të kujton vargjet e Migjenit në poemën “Mjerimi”:
“Kafshatë që s’kapërdihet asht, or vlla, mjerimi,
kafshatë që të mbetë në fyt edhe të ze trishtimi
kur shefftyra të zbeta edhe sy të jeshilta që të shikojnë si hije dhe shtrijnë duert e mpita”
