Italia dhe në mënyrë të veçantë rajonet e Veriut, po i afrohen një të ardhmeje të “akullt” demografike. Një situatë që pa emigrime të reja apo një rritje e menjëhershme e lindjeve do të shkaktojë deri në 2040-ën një rënie drastike të forcës së punës. Por dhe një tkurrje të tregut të brendshëm, pra më pak konsume dhe investime.
Pasojat do të ndihen veçanërisht në Lombardi -673 mijë, Piemonte -493 mijë dhe Veneto -387 mijë. Rënia absolute do të jetë e shpejtë dhe e menjëhersjme: -143 mijë njësi në vit në shtatë vitet e ardhshme në Italinë e Veriut, më ; pastaj zbutet në -133 mijë në dhjetë vitet pasuese.
Efektet territoriale dhe ekonomike të këtij fenomeni do të jenë të rëndësishme. Rënia e popullsisë nuk do të jetë uniforme. Do të jenë qendrat më të largëta dhe më të izoluara, me më pak shërbime dhe perspektiva më të ulëta të punës dhe jetës sociale që do të paguajnë faturën më të lartë. Braktisja e këtyre vendeve do të shkaktojë, për shembull, ndërprerjen e mirëmbajtjes së pyjeve dhe tokës, me një rritje të rrezikut hidrogjeologjik.
Do të ketë një rikompozim të piramidës sipas moshës së popullsisë, me një rritje tek të moshuarit dhe një rënie tek të rinjtë; tregu i pasurive të paluajtshme do të pësojë një reagim të fortë, si dhe akumulimi i kursimeve private. “Epoka e akullit” do të ndikojë natyrshëm në konsum: më pak pelena për të sapolindurit, më shumë ndihma shëndetësore për të moshuarit.