Nga Eleanor Albert/ Ndjeshmëria e Kinës ndaj komenteve të jashtme për politikat e saj në Xinjiang nuk është asgjë e re. Sidoqoftë, linja e fundit e Pekinit mbi rajonin dhe reagimet e tij ndaj dë nimit ndërkombëtar për trajtimin të tij ndaj Ujgurëve duket se japin mesazhe të kundërta. Në skajet e kundërta të spektrit të mesazheve: nga njëra anë, një set muzikor i mbështetur nga shteti në Xinjiang debutoi në fund të marsit duke e promovuar rajonin si një utopi të unitetit etnik dhe nga ana tjetër, një gjykatë kineze dë noi këtë javë me vdekje dy ish-zyrtarë qeveritarë ujgurë për përfshirje në “aktivitete separatiste”. Shirzat Bawudun, një ish-shef i departamentit të drejtësisë në Xinjiang, u zbulua se kishte komplotuar me një organizatë terroriste (Lëvizja Islamike e Turkestanit Lindor), kishte marrë ryshfet dhe kishte siguruar në mënyrë të paligjshme “informacion për forcat e huaja”. Sattar Sawut, një ish-drejtor i departamentit të arsimit në Xinjiang, u shpall fajtor për përfshirjen e separatizmit etnik, dhunës, terrorizmit dhe ekstremizmit fetar në tekstet shkollore në gjuhën ujgure (Shumë nga ata të rekrutuar nga Chen Quanguo, sekretari i Partisë Komuniste të rajonit autonom, për të ndihmuar në kryerjen e një “ofensive sulm uese, shk atërruese” kundër terrorizmit, ishin vetë nga grupi etnik i synuar).
Presioni i jashtëm mbi Kinën është rritur në 2021, ndërsa legjislaturat dhe bizneset në vendet e zhvilluara kanë ndërmarrë hapa në një përpjekje për ta mbajtur Pekinin përgjegjës. Muajin e kaluar, Kanadaja, Bashkimi Evropian, Mbretëria e Bashkuar dhe Shtetet e Bashkuara vendosën sanksione të koordinuara për mizoritë në Xinjiang (Sa nksionet e BE-së kundër Kinës ishin masat e saj të para ndëshkuese të marra kundër Pekinit mbi çështjet e të drejtave të njeriut që nga go ditja kundër civilëve në Sheshin Tiananmen në 1989). Në një kundërpërgjigje jo të çuditshme, Kina u përgjigj me masat e veta. Ndërsa sanksionet perëndimore synonin zyrtarët kinezë, megjithatë, përgjigjja e Kinës shënjestroi si politikanët ashtu edhe studiuesit, duke demonstruar se nuk kishte asnjë tolerancë për atë që konsiderojnë si “dezinformim” për Kinën. Ky pershkallëzim i mëvonshëm nxiti hartimin e një deklarate solidariteti të nënshkruar nga më shumë se 1,150 akademikë dhe studiues nga e gjithë bota duke dën uar hakmarrjen si pjesë të një procesi më të gjerë për të kufizuar dhe kontrolluar debatin akademik mbi kërkimet në lidhje me Kinën.
Me tensionet politike në rritje, lidershipi në Pekin po mbështetet në retorikën e saj e ashpër. Kur bëhet fjalë për Xinjiang, ndjeshmëria e Pekinit rritet për çdo pyetje në lidhje me autoritetin dhe legjitimitetin e tij. Kohët e fundit, kjo ka sjellë një farë retorike diskredituese të guximshme. Përveç lëshimit të një raporti mbi të drejtat e njeriut në Shtetet e Bashkuara në vitin 2020, Zëdhënësi i Ministrisë së Jashtme kineze Zhao Lijian tha se Shtetet e Bashkuara ishin “duke luajtur në mënyrë flagrante me standarde të dyfishta dhe duke përdorur të drejtat e njeriut si një mjet për të ruajtur hegjemoninë e tyre”. Në përgjigje të etiketimit të SHBA ndaj politikave të Pekinit në Xinjiang si të barabarta me “gjenocid”, Zhao akuzoi Shtetet e Bashkuara për kryerjen e pesë mëkateve në lidhje me të drejtat e njeriut: kolo nializëm, racizëm, eksportim të tra zirave, ndërhyrje në punët e brendshme dhe përdorim të standardeve të dyfishta, duke shtuar se myslimanët në Shtetet e Bashkuara përballen gjithashtu me diskriminim.
Por edhe ndërsa shtyn një vijë të ashpër, Pekini duket se po aktivizon gjithashtu një fushatë më të butë retorike për të rishkruar narrativen e Xinjiang. Dr ama muzikore “The Wings of Song” tregon historinë e tre burrave nga grupe të ndryshme etnike – një kinez han, një ujgur dhe një kazak – të cilët kërkojnë së bashku t’i bëjnë realitet ëndrrat e tyre muzikore. Filmi paraqet një imazh shumë të stilizuar të harmonisë etnike të vendosur kundrejt peizazhit idilik të Xinjiang – por një në të cilin shenjat kulturore dhe fetare të tilla si gjuha dhe shamitë e kokës janë ndaluar. Ndërsa kjo “La La Land” me karakteristika kineze mund të shkojë në vesh të shurdhër, ajo bie në përputhje me prezantimet që diplomatët kinezë kanë bërë javët e fundit. Këtë javë, ambasadori kinez në Australi mbajti një konferencë të rrallë për shtyp dhe u prezantoi zyrtarëve video konferencë nga Xinjiang nën një banderolë “Xinjiang është një Tokë e Mrekullueshme”. Motivi gjithëpërfshirëse i përcjellë: Xinjiang është një rajon i karakterizuar nga “harmonia fetare” dhe zhvillimi dhe prosperiteti, duke korrur përfitimet e politikave të Kinës të miratuara në emër të antiterrorizmit dhe deradikalizimit.
Është e rëndësishme të theksohet se qeveria qendrore mund të kërkojë të dërgojë mesazhe të ndryshme për audienca të ndryshme, përfshirë popullatën e brendshme kineze, diasporën kineze jashtë vendit, si dhe audienca të ndryshme ndërkombëtare. “Diplomacia famëkeqe e skifterave” mund të mos ketë si qëllim vetëm sinjalizimin e forcës tek një popullatë kineze gjithnjë e më nacionaliste. Alex Dukalskis, një profesor i asociuar në Kolegjin Universitar të Dublinit në Shkollën e Politikës dhe Marrëdhënieve Ndërkombëtare, sugjeroi që ky ton i ashpër nga një Kinë gjithnjë e më globale ka të ngjarë të flasë për një përzierje grupesh përfshirë elitën kineze dhe publikun gjithnjë e më nac ionalist; audiencën jo-perëndimore (për të demonstruar udhëheqjen e Kinës në kundërshtimin përballë Perëndimit); dhe audiencat elitare perëndimore (për të “sinjalizuar ndëshkimin për daljen jashtë linjës”). Sidoqoftë, menaxhimi i këtij lloji të mesazheve mund të jetë një biznes i çrregullt dhe jo gjithmonë mund të godasë shenjat e tij. Përmbajtja e narrativës së Pekinit në Xinjiang mund të përmbajë të dy linjat më të ashpra dhe të buta, por përdorimi i dy toneve të kundërta sugjeron një përpjekje të Pekinit për të eksperimentuar se si të kundërshtojë më mirë retorikisht, veçanërisht ndërsa vazhdojnë fjalimet për bojk otin e Lojërave Olimpike Dimërore të Pekinit 2022./TheDiplomat