Nga Mero Baze
Ka disa gabime foshnjore për të cilat duhet të jemi tolerantë nëse burojnë nga padija apo nga mungesa e përvojës në politikë lidhur me neoprotestuesen Marjana.
Siç e theksova, largimi i saj prej grupit të deputetëve socialistë është një sukses i protestës dhe ndoshta i vetmi bilanc konkret politik deri tani. Nuk është ndonjë sukses i Marjanës, pasi Marjana mund të ketë pasur dhe arsye të tjera për të ikur, por ka shfrytëzuar protestën. Gjetja e protestës si shkak është një gjetje politike për ta kapitalizuar sa më shumë politikisht gjestin e saj dhe këtu ka një meritë.
Por, pas kësaj nuk është aq e lehtë ta mbash peshën e protestës në shpinë, pa e mbajtur atë.
Dhe Marjana duket se e mbylli mirë si deputete socialiste, por po e nis keq si protestuese.
Ajo ka postuar sot një mesazh në rrjetet sociale ku lë të kuptohet se ajo është kërcënuar nga “bajrat”, por këtë nuk e thotë. Ajo flet për kërcënimin dhe se nëse ata i prekin familjen, ajo “do t’i shkatërrojë”. Nuk e citon tamam nenin e Kanunit në bazë të të cilit i buron fuqia, por e presupozon se të gjithë duhet ta dinë Kanunin dhe gegnishten.
Tani, nëse ajo është kërcënuar, duhet të shkojë të bëjë denoncim ligjor dhe të dalë para mediave dhe të deklarojë publikisht çfarë i ka ndodhur. Një politikan komunikon fillimisht me organet e rendit dhe pastaj me publikun për ngjarje të tilla të supozuara shumë të rënda. Pas kësaj duhet të fitojë mbështetjen e publikut dhe drejtësisë.
Marjana i ka kapërcyer këto faza dhe ka shkuar tek faza e tretë, tek kërcënimi ndaj grupit kriminal me “shkatërrim”. Nuk është se i dhimbset njeriut fati i grupit kriminal në dorë të Marjanës, por kjo nuk është gjuhë politike. Nuk është as gjuhë qytetare. Por mbi të gjitha nuk është një identitet që i duhet protestës. Ideja që tani gjërat zgjidhen personalisht me “shkatërrim” dhe jo me rend, polici dhe ligj, është fëminore për nga dëshira për të qenë protagoniste dhe e rrezikshme nga entuziazmi që turma e duartroket.
Armiqtë e rendit dhe kriminelët që shantazhojnë meritojnë ndëshkim të rëndë dhe trimëria për t’u përballur me ta është t’i denoncosh me emra, me fakte bindëse dhe jo t’i kërcënosh. Forcën e ligjit dhe forcën ndaj krimit ia kemi besuar policisë dhe gjykatave. Politikani ka në dorë vetëm guximin publik. Dhe guxim publik nuk do të thotë të kërcënosh si “kaçak” në rrjete sociale, por t’i denoncosh me emra dhe të vësh shtetin tënd në provë për të vepruar.
Nga ana tjetër, Marjana duhet të ketë parasysh tani e tutje se nuk dëmton më PS-në dhe as dikë tjetër me akte të tilla, por dëmton protestën. Ajo duhet të sillet si politikane që mbështet një lëvizje qytetare, jo si dikush që do të shkatërrojë apo presë me kosë (“kmesën e mprehtë”) kë t’i dalë para. Jo se frikëson njeri, por duke qenë se ka hyrë në memorien e publikut me foto me keca dhe lule buzë Drinit, është kontrast i madh të shfaqet me “kmesën e mprehtë” në dorë për të prerë koka armiqsh imagjinarë. Më qetë se, në mos u trembshin njerëzit, tremben kecat dhe ai dëm i madh është.
Ndaj është mirë që të heqësh dorë nga ideja se njerëzit apo partitë apo pushteti duhet të ndjehen të kërcënuar nga ty s eke “kmesën e mprehtë”. Aq më tepër banditët. Ti mund t’i mundësh ata dhe pa i kërcënuar. Mund t’i mundësh duke mos u sjellë si cub, apo duke mos i kërcënuar se po të zbresësh në Tiranë do t’i presësh me “kmesën e mprehtë”. Mund t’i mundësh duke u treguar se nuk je si ata. Se nëse je si ata, nuk i duhesh askujt. Madje edhe nëse je më e fortë se ata!