Rauf Fico është një nga diplomatët që ka lënë gjurmë në historinë e politikës së Jashtme të Shqipërisë. Ai është i pari që u përpoq ti jepte një vizion perendimor strukturës dhe fuksionimit të shërbimit të jashtëm shqiptar.

Ai arriti të përcaktonte qartë prioritetet në politikën e jashtme shqiptare, marrëdhënie të mira me fqinjët dhe përfshirjen e Shqipërise në nismat më te mira evropiane për sigurine kolektive e bashkepunimin ekonomik midis dy luftrave boterore, siç ishte projekti i MPJ francez Briand për Federatën Ekonomike Evropiane.

Si ministër i Punëve të Jashtme në vitin 1929, Fico miratoi Ligjin e pare Organik të Ministrisë së Punëve të Jashtme ne 1929, dhe Ligjin Konsullor. Fico përcaktoi juridiksionin e konsullatave shqiptare dhe Konsullatave të Nderit të Shqipërisë jashtë vendit.

Por krahas kësaj, Rauf Fico u përpoq për mundësimin e mësimit të gjuhës shqipe kudo ku jetonin shqiptarwt, e veccanwrisht hapjen e shkollave shqipe në Çamëri. Ai pwrdori çdo mjet diplomatik e patriotik për bashkimin e kolonive shqiptare jashtë vendit, për shmangien e dasive mes tyre, dhe për mbrojtjen e interesave të tyre nga shteti shqiptar .

Në shkresat që dërgonte kur u transferua si ministër fuqiplotë në Athinë, dallohet qartë këmbëngulja e tij për tekste shqip, dhe shtimin e orëve të mësimit të gjuhës shqipe në Çamëri.

“Gjithashtu në këtë përçapje kërkova që orët e mësimit të gjuhës shqip të shtohen dhe dy orë të tjera, që kështu të bëhen katër orë në javë dhe z. Mavrudii këtë proponim e priti me favore dhe prapë para meje i urdhëroj nëpunësit kompetent që t’i shkruhet Ministris s’Arsimit”, thuhet në një njoftim të tij në 1938 për ministrinë e Jashtme shqiptare, të publikuara online nga Ministria për Evropën dhe Punët e Jashtme.